Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

ΥΠΝΟΣΑΚΟΣ

Ένας υπνόσακος
βαρύς και τρυπημένος,
όνειρα ξεχρεωμένα
και τα σώματα απανθρακωμένα,
οτι είχε σχεδιαστεί
πάνω στα τζάμια τα κλεισμένα,
μέσα στα βλέφαρα τα κοιμισμένα,
τα νυχτοαναθρεμένα,
τρισδιάστατα τέρατα ,
μονοδιάστατες σιώπες
και άστατες αγάπες,
όλα εδώ,
φορτωμένα,
σ' ένα υπνόσακο βαρύ και τρυπημένο.
Κάπου θα στάζει η παλιά μου πληγή,
κάτι θα λερώνει τα υπάρχοντά μου,
ψωμί , φωτιά και πανικός,
αγκάθινα πορτραίτα,
-σπουδαίοι, ακανόνιστοι-
σε πλοία φορτηγά,
θαλάσσια τέρατα,
που σημαδεύουνε τον επόμενο ουρανό,
σακί του ύπνου,
άδειασε για λίγο
να χωρέσω κι εγω,
να μπώ με βια
στα νερά που ξεδιψάς,
ιπτάμενος κολυμβητής
μέσα σου να βουτήξω,
να ψαρέψω τα λίγα
βρώμικα αποφάγια σου,
χορτάτος να κοιμηθώ
στην αχόρταγη αγκαλιά σου.
 

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Πού πας χωρίς καπέλο στη βροχή; Συζήτηση με τον Ρήγα Ρηγόπουλο(Αποσπάσματα)


«Πού πας χωρίς καπέλο στη βροχή;»

Ο ζωγράφος Ρήγας Ρηγόπουλος σε μια εφ' όλης της ύλης
συνεύντευξη μπροστά στο φακό. Η ζωή του μεγάλου ζωγράφου της Αργολίδας παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό.

Παρουσίαση - οργάνωση : Ανδρέας Τσιάκος.
Επιμέλεια - φωτογραφίες : Κατερίνα Σταματοπούλου.
Κάμερα - μοντάζ - ήχος : Γιώργος Γαρουνιάτης.

Σύνδεσμος εδώ και εδώ

Στα πλαίσια του φεστιβάλ Αργολίδας: ΔΡΟΜΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΒΛΕΠΩ

Θα ξεδιψάσω και τη θάλασσα,
τα οστά που ριγούν από τις επιθυμίες μας
θα ζεστάνω.
Δεν λείπει  το σώμα,
η ψυχή μάς εγκατέλειψε,
μ' ένα τεράστιο ερωτηματικό
στο γλυκό της μειδίαμα.
Ονειρεύομαι φρεσκο αίμα
για τα θεμέλια  μου.
Αυτά τα βουνά που ζητάνε κι άλλο ουρανό
ήταν τα χέρια σου γεμάτα δώρα,
στις σπηλιές τους βλέπω θηρία
μηχανές βλέπω,
αερόστατα μπαλωμένα βλέπω,
και σκιές ημερολογίων
σημαδεμένες από τα Ψυχοσάββατα.
Πρώτη φορά που τα σπίτια
είναι δαντέλες από κύματα.
Αυτός που φοβάται 
είναι ρολόι σε καζίνο,
τον καταπίνει το στόμα του
και στα υγρά του δόντια
κολυμπάνε οι έρωτές μας.