Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

ΕΚΠΟΜΠΗ 21-12-2010

Η εκπομπή της Τρίτης 21 Δεκεμβρίου ανέβηκε στο ΑΡΧΕΙΟ ΕΚΠΟΜΠΩΝ του μπλογκ.
Έχει ένα μικρό αφιέρωμα στους ποιητές μας(απαγγελίες ποιημάτων) και είναι αφιερωμένη στους μόνους των γιορτών.
Ελπίζω η ποίηση να σας κρατήσει συντροφιά όπως και σε μένα.
Καλή ακρόαση λοιπόν.

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

ΜΟΝΟΣ ΩΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΓΙΟΡΤΗ

για τους μόνους-σαν κι εμένα-των γιορτών

Από που προέρχονται
και που ανήκουν,
οι μοναχικοί άνθρωποι
που τώρα τις γιορτές ταράζουν
την γαλήνη των καλοντυμένων;
Γιατί στέκονται λυπημένοι στις βιτρίνες,
γιατί στη λαϊκή κοιτάνε τους πάγκους και δεν ζητάν
ένα κιλό κρέας ή μια καπαρτίνα;
Γιατί στα παγκάκια καπνίζουν
και μιλούν στα περιστέρια με λόγια ψιθυριστα;
(Τι τάχα να ονειρεύονται μου λές;
Τι δώρο περιμένουν;)
Γιατί τους δείχνουν τα παιδιά
"...μαμά τι κάνεις αυτός εκεί μόνος..."
και γιατί οι αγκαλιασμένοι ξορκίζουν την εικόνα τους,
τοποθετώντας ένα τριμμένο κερί στην εκκλησία;
Τι γυρεύουν  τις νύχτες
που ο χορός στο  κέντρο ξεκινά,
και το συντριβάνι  απ' τα λουλουδια σφυρίζει την έναρξη της ευτυχίας,
να περπατούν σαν ξένοι στην ασφαλτο και στα στενά,
 μήπως στο σπίτι ,
καλύτερα θα 'ταν,
να τρίβουν τα χέρια τους από το κρύο;

Εντάξει ,
καταλαβαίνω.
των ημερών είναι μελανιά για σας
και αυτοί που σας κάνουν να απορείται είναι,
γιατί- λέτε από μέσα σας- να μην γελάνε τις γιορτές ;

Μην απορείται και μην μπαίνετε σε σκέψεις.
Ως την επόμενη γιορτή θα τους έχετε ξεχάσει!

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ-ΕΝΑΝΤΙΟΝ

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ’ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι.
Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου -και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά -και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας.
Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων. Σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και τη δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων
. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο -κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το Κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στη ζωή μου;
Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Ποτέ μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.
Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους. Όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες -όλες το ίδιο σκατό.
Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.
Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.
Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.
Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετάμε το τσιγάρο μας στον δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;…
Περιοδικό «Διαγώνιος» (Τεύχος 1, Ιανουάριος-Απρίλιος, 1979)


Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

ΑΝΤΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ-ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

.
Επιτέλους μετά από πολλές καθυστερήσεις το βιβλίο "ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ"
πρόκειται να κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο από τις εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑδΑ.
Περισσότερες πληροφορίες  εδω 

ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ:
 

Επίσης το παραμύθι : "Η ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ" τελείωσε.
Μένουν σε εκκρεμότητα μόνο τα τραγούδια που πρέπει να ηχογραφηθούν
και η αφήγηση. Το παραμύθι θα περιλαμβάνει ένα cd με τα τραγούδια του βιβλίου
καθώς και την αφήγηση του παραμυθιού.

ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ





Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

ΕΚΠΟΜΠΗ 14-12-2010

Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΑΝΕΒΗΚΕ ΣΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΕΚΠΟΜΠΩΝ
ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ

Κάθε Τρίτη απο την συχνότητα του Ανατολικού fm 95,8
απο τις 21.00-22.00 ο Ανδρέας Τσιάκος
θα παρουσιάζει την εκπομπή:
"ΣΑΝ ΤΗΝ ΞΥΣΤΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΟΜΑ"(Ρε τι έχουμε πάθει)!

Μέσω διαδικτύου:
http://live24.gr/radio/generic.jsp?sid=703
http://www.e-radio.gr/player/player.el.asp?langID=1&sID=664
http://www.anatolikosfm.gr/


Τραγούδια, ποιήματα, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, βλακείες
θα τα βρείτε όλα σε μια εκπομπή.

Ενάντια λοιπόν στο καθεστώς του Λαζόπουλου
ελπίζω εστω και ένας να με ακουσει...

Για επικοινωνία με την εκπομπή
στο τηλέφωνο:
+30 2751026545
και στο email:
tsiakosan@gmail.com

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

ΩΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΦΤΑΝΕΙ Η ΑΓΑΠΗ

Στο νανούρισμα των αστεριών
στο βυθό των πέντε θαλασσών,
στο καθρεφτίσμα του ουρανού
και στις πύλες του απέραντου.

Στις μικρές χαρές και στις σιωπές
και στις πληγωμένες αγκαλιές,
στα λευκά κι απάτητα βουνά
και στο "ΟΧΙ" που μας κυβερνά.

Φτάνει η αγάπη,
φτάνει η αγάπη ως εκεί...

ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ

Ποιός φάρος θα φωτίσει
το κύμα σαν ευχή
ο χρόνος να γυρίσει
ξάνα απ' την αρχή,
καράβι ν' αρμενίσω
σ' αθάνατο νερό;

Ποιός φάρος θα ρωτήσει
ποιός είναι ο ναυαγός
που θέλει ν' αρμενίσει
καράβι μοναχός ,
βαρκάρη ποιό λιμάνι
σε παίρνει απο δω;

"Καράβι που πηγαίνεις
ποιά θάλασσα κοιτάς
ποιόν χάρτη περιμένεις
και ποιόν φόβο κατακτάς,
καράβι πού πηγαίνεις
ποία θάλασσα ζητάς;

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

Σωκράτης Μάλαμας - ΡΕΣΤΑ



Νέο άλμπουμ από τον Σωκράτη Μάλαμα με τη συμμετοχή της Μελίνας Κανά σε 5 τραγούδια.

Οι στίχοι είναι του Αλκη Αλκαίου.

Λιτός, με τη συνοδεία μόνο της κιθάρας του, ο Σωκράτης Μάλαμας ξεδιπλώνει και ταυτόχρονα προκαλεί δυνατά συναισθήματα μέσα απ' τα νέα του τραγούδια που έχουν να κάνουν με τα κοινά μας όνειρα, με τις κοινωνικές διαπιστώσεις, με τον έρωτα, με την αγάπη, με το χτίσιμο και το γκρέμισμα των ψευδαισθήσεων.

Η συνεργασία του με την Μελίνα Κανά μετά από αρκετά χρόνια, είναι κάτι που οι φίλοι τους περίμεναν με προσμονή!

Τίτλος: Πέρασμα
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας - Μελίνα Κανά
Κυκλοφορία: 8/12/2010 (Lyra)

Tracklist:
1. ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΠΕΡΙΠΟΛΙΕΣ -- Μελίνα Κανά
2. ΚΑΡΑΒΙ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ -- Σωκράτης Μάλαμας
3. ΔΕΥΤΕΡΟΠΡΙΜΑ -- Μελίνα Κανά
4. ΟΙ ΜΥΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ -- Σωκράτης Μάλαμας
5. ΤΟ ΠΙΘΑΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΛΥΧΝΑΡΙ -- Μελίνα Κανά
6. ΜΟΝΟΠΩΛΕΙΟ -- Σωκράτης Μάλαμας
7. ΤΑ ΦΡΥΓΑΝΑ -- Σωκράτης Μάλαμας
8. ΑΚΡΟΒΑΤΗΣ -- Μελίνα Κανά
9. ΙΛΙΓΓΟΣ -- Σωκράτης Μάλαμας
10.ΚΟΛΛΑ ΛΕΥΚΗ -- Σωκράτης Μάλαμας
11.ΤΟ ΘΑΥΜΑ -- Μελίνα Κανά
12.ΡΕΣΤΑ -- Σωκράτης Μάλαμας
13.ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΙΙ -- Σωκράτης Μάλαμας

ΚΑΡΑΒΙ

Ένα καράβι έφτιαξα
να πλέει μονάχα
στ' αθάνατο νερό.

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ



Νομίζω πως ακούω
τον ήχο της φωνής σου
κάποτε χόρευα μαζί σου
κάτω απ' τον ήλιο τέτοιο φως
θυμάμαι πώς κοιτούσες πώς!
μου 'λεγες ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ...

Νομίζω πως ακούω
φωνές από τ' αστέρια
πέρασαν τόσα καλοκαίρια
χωρίς να καταλάβω πώς
ανατινάζεται το φως
τις Κυριακές τα μεσημέρια
ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ...

Θέλω να ζήσω στ' αλήθεια έστω μια φορά
να ταξιδέψω στ' αλήθεια έστω μια φορά
να δω στα μάτια την τίγρη που όλο με κοιτά
μέσα απ' τα φώτα αυτής της πόλης που σκοτώνει για λεφτά
που με σκοτώνει από αγάπη όπως με σφίγγει όταν ξυπνάει
ύστερα κλαίει μ' αγκαλιάζει και μου λέει
ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ...

Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλοι, όλη όλη μέρα!
Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλη μέρα!

Νομίζω πως ακούω
φωνές από τ' αστέρια...
φωνές από τ' αστέρια...

Νομίζω πως ακούω
φωνές από τ' αστέρια...

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

13 ΣΚΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΤΗΣ

ΣΚΗΝΗ 1 :Ο ΕΡΧΟΜΟΣ

-Γιατί δεν ήρθες χθες;
-Επειδή δεν έβρεχε.
-Σήμερα γιατί ήρθες;
-Σήμερα βρέχει…

-Γιατί όταν έρχομαι πάντα  βρέχει;
-Επειδή έρχεσαι πάντα, τους μήνες των βροχών …

ΣΚΗΝΗ 2 :ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ

-Έχεις να μου πεις κάτι όμορφο;
-Είσαι κούκλα σήμερα…
-Κάτι πιο…
-Είσαι πολύ…
-Έλα πες μου κάτι  όμορφο…βρέχει!
-Μη φοβάσαι…
-Τι;
-Μη φοβάσαι, δεν θα βρέχει συνέχεια.

ΣΚΗΝΗ 3 :Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΟΥ

-Μου είπες ψέματα  το πρωί
-Τι ψέματα…
-Ότι ήμουν κούκλα, ενώ είχα τα χάλια μου !
-Ναι αλλά τώρα δεν βρέχει.

ΣΚΗΝΗ 4 :ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

«Τι ωραία να βρέχει
όταν θα σταματήσει, θα βγω έξω, σαν  σαλιγκάρι
και θα αφήσω το στίγμα μου στην άσφαλτο.
Μη με ρωτήσεις πού μένω,
Σου ’χω  αφήσει σημάδια στο δρόμο».

«Τι ωραία όταν βρέχει…»

ΣΚΗΝΗ 5 :ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

«Έτσι όπως καθόμουν και άκουγα μουσική
μου γεννήθηκε η εξής απορία.
Ποιες βροχές μου αρέσουν περισσότερο;
Του χειμώνα,
Της άνοιξης,
Του καλοκαιριού,
Ή
Του φθινοπώρου;
Μάλλον μου αρέσουν όλες οι βροχές ,
Από όποια εποχή κι αν έρχονται».

ΣΚΗΝΗ 6 :ΑΠΟΡΙΑ

-Τι σε μελαγχολεί όταν βρέχει;
-Ότι μετά ίσως σταματήσει…
-Καλά… κι όταν… ,όταν λέω… ,
πρόσεξε με,
όταν
δεν βρέχει τι σε συγκινεί;
-Ότι ίσως  πιο μετά να βρέξει…

ΣΚΗΝΗ 7 :ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

-Κοίτα αυτό το σύννεφο δεν μοιάζει με…
-Ναι
-Αυτό δεν μοιάζει με…
-Ναι
-Κι αυτό με…
-Ναι.
-Τελικά όλα τα σύννεφα μοιάζουν με …
-Όχι.

ΣΚΗΝΗ 7 :ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

-Το πρόσωπό σου μου θυμίζει ένα σπίτι
τα χείλη σου είναι  η αυλόπορτα
η μύτη σου το άρωμα των λουλουδιών
τα μάτια σου
αχ τα μάτια σου
είναι ο κήπος.
Υγρά και τεραστία
Όπως τα σύννεφα που κουβαλούν στις βαλίτσες τους
Την βροχή.

ΣΚΗΝΗ 9 :ΟΜΠΡΕΛΑ

-Πάμε μια βόλτα έξω.
Έχουμε μέρες να βγούμε
-Ο καιρός είναι βροχερός,
στις ειδήσεις είπαν ότι θα…
-Καλά πάρε και την ομπρέλα μαζί
-Μα δεν έχουμε ομπρέλα!

ΣΚΗΝΗ 10 :ΣΚΕΨΗ

Όταν βρέχει υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν
Που να μείνουν
Που τα σπίτια τους πλημμυρίζουν
Που δουλεύουν στα χωράφια
Ή
Εκεί που κολυμπούν αμέριμνα
Στη θάλασσα
Νιώθουν την πρώτη στάλα της βροχής.
Και αρχίζουν να βρίζουν .
Καταλαβαίνω κύριοι ,
δεν φταίτε εσείς
Μα ούτε η βροχή φταίει.

ΣΚΗΝΗ 11 :ΠΕΡΑ ΒΡΕΧΕΙ

-Έχω τόσο άγχος
που δεν θέλω να πάω στην δουλειά,
σκέφτομαι να τα παρατήσω
και να ηρεμήσω.
Μα ύστερα δεν θα έχω λεφτά για το νοίκι,
Για τσιγάρα,
Για βόλτες,
Για βιβλία…
Μα καλά με ακούς;

ΣΚΗΝΗ 12 :Ο ΛΟΓΟΣ

«Προτιμώ τις μέρες που βρέχει
για έναν απλό, πολύ απλό λόγο
η καρδιά μου την βροχή την αντέχει
όχι όμως τον ψυχολόγο.-¨»

ΤΕΛΟΣ :ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

-Γιατί δεν έφευγες χθες;
–Επειδή χθες έβρεχε.
-Γιατί φεύγεις σήμερα;
-Επειδή σήμερα δεν βρέχει

-Γιατί όταν φεύγω δεν βρέχει;
-Γιατί φεύγεις πάντα τους μήνες που δεν σε χρειάζομαι!

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΠΑΖΕΙ Η ΓΝΩΣΗ (ΣΑΝ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ)


ΜΙΑ ΕΜΜΕΤΡΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ  ΤΟΥ BREAK ON THROUGH(TO THE OTHER SIDE)
                                                       (JIM MORRISON)


 








H μέρα καταστρέφει την νύχτα
-το γνώριζες αυτό;-
Η νύχτα χωρίζει στα δύο την μέρα
Κι εγώ προσπάθησα να τρέξω και να κρυφτώ
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.


Κυνηγήσαμε κάπου εδώ τις απολαύσεις
-σκακιέρα και χάρτης μαζί;-
Σ ένα λάκκο βαθύ θάψαμε την γιατρειά και την τρέλα
(Υπενθυμίζω πως το δάκρυ είναι χρόνος που ζει)
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.


ο εξερευνητής μπορεί να την λατρέψει


Βρήκα μια άγκυρα στο οπλοστάσιο σας
-η λογική είναι όπλο αδειανό!-
Στο όραμά σας μια μαύρη παντιέρα
μα ήταν τρύπια σαν μάτια που κοιτούν το κενό
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.

Κινηματογράφησα το όνειρό μου
-καθάρισα την καμινάδα!-
Από την πύλη του νου συνόδεψα την επόμενη μέρα
Και τις μέρες που μοιάζουν σαν Μεγάλη Εβδομάδα
Εκεί που σπάζει η γνώση σαν κρυστάλλινη σφαίρα.



















Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Γιώργος Σεφέρης- Αφήγηση

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών

Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή

Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
που να μην το συνηθίσατε
προσκυνώ.

Γιώργος Σεφέρης

ΔΙΑΛΟΓΙΣΟΥ


ΜΙΑ ΕΜΜΕΤΡΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ IMAGINE (JOHN LENNON)


Διαλογίσου πάνω στο σήμερα
Παράδεισος και κόλαση δεν υπήρξαν ποτέ
Οι άνθρωποι δεν θα ταν θηρία ανήμερα
Αν στο μπλε τ’ ουρανού ζωγράφιζαν «ΝΑΙ!»

Διαλογίσου με την ειρήνη της ψυχής
Οι χώρες και τα σύνορα δεν έχουν κέντρο βάρους
Καμιά θρησκεία δεν θα μπορεί να ναι αφέντης της ζωής
Η ελεύθερη ζωή είναι μητέρα του θάρρους

Μπορεί ν’ απορείς  που μιλώ για απλότητα
Αλλά δεν είμαι ο μόνος σ αυτό το χορό
Ας ενωθούμε σε μια παγκόσμια κοινότητα
Που κανείς δεν θα λέει τον άλλον εχθρό

Διαλογίσου πια ανάγκη σε κάνει
Να πεινάς να διψάς και να κλαις για το χρήμα
Μοιράσου τα πάντα, η κτήση είναι πλεκτάνη
Και μια ωραία πρωία θα σαι ελαφρύς σαν το κύμα


Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ/ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΙΩΤΗΣ-ΩΚΕΑΝΟΣ



Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας  Μουσική: Νίκος Βελιώτης

Δεν με βλέπουν κι όμως ξέρουν πως υπάρχω
κι ας πιστεύουν πως ποτέ δεν θα φανώ
πως θ' αφήσω την ζωή μου εδώ κάτω
και απ' την τρύπα μου δεν πρόκειται να βγω.

Δεν με βλέπουν και νομίζουν πως κοιμάμαι
πως ξεχάστηκα στην λάσπη στο βυθό
μα εδώ κάτω τραγουδάω και θυμάμαι
και το ξέρω πως δεν είμαι μοναχός.

Δεν με βλέπουν δεν μ' ακούν δεν με μετράνε
με περνάνε για χαμένο και τυφλό
πως την βγάζω εδώ κάτω όπως να 'ναι
πως δεν κοίταξα ποτέ μου ουρανό.

Δεν με βλέπουν και νομίζουν πως κοιμάμαι
πως ξεχάστηκα στην λάσπη στο βυθό
μα εδώ κάτω τα όνειρα μου τραγουδάνε
και το ξέρω πως δεν είμαι μοναχός.

Μες στον σκληρό μες στον ατέλειωτο χειμώνα
κρύβομαι ακόμα κι όμως νιώθω δυνατός
είμαι σταγόνα κι ωκεανός

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

What is that? (Τι είναι αυτό;)



Μια ελληνική ταινία μικρού μήκους που μέσα σε πέντε μόλις λεπτά , αποκαλύπτει... μια ολόκληρη ζωή. Είναι η ταινία μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Πιλάβιου What is that? (παραγωγής 2007)

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ




Ποιός θα με θυμάται όταν θα 'μαι πυρετός
που 'μεινε στο σώμα μόνο ένα βράδυ
Ποιός θα με θυμάται όταν θα 'μαι η κραυγή
που ποτέ δε κύλησε μακριά απ'το κρεβάτι.

Ποιός θα μου μιλήσει όταν θα 'χω κουραστεί
απ'τα ξεφτισμένα τα μεγάλα λόγια
ποιος θα με γνωρίσει όταν θα 'χω σκεπαστεί
απ'τις ώρες που 'φτυσαν τα νευρικά ρολόγια.

Ποιός θα με γλυτώσει όταν θα παγιδευτώ
σαν λαγός ακίνητος μπροστά στα φώτα
ποιός θα με ξυπνήσει όταν θ'αποκοιμηθώ
με τριάντα αργύρια κάτω από την πόρτα.

Ποιός θα με ορίσει όταν θα 'μαι αντίλαλος
που 'φυγε απ'τα στήθη κι έφτασε ως τις Άνδεις
ποιός θα με υποτάξει όταν θα 'χω φυλαχτό
το χαμένο όνειρο του ναύτη της Κροστάνδης.

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

ΠΑΛΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ ΠΑΛΙΕΣ ΦΟΥΡΤΟΥΝΕΣ

Παλιά καράβια, παλιές φουρτούνες
στο ασύρματο καπέλο μου
ξεμοναχιάζει η λέξη
που απ τα χείλη σου
ακόμα δεν περπάτησε

Π

Χαίρομαι που άνοιξες κάποια στιγμή
την πόρτα μου.
Κι ας έμεινες όσο χρόνο κάνει
μια πόρτα  για να ξανακλείσει.

ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Ήρθαν τα σύννεφα
μα δεν θυμάμαι τη βροχή.

ΜΝΗΜΗ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΥΝΟΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ
ΔΙΩΞΕ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ
ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΠΑΛΙ ΕΑΥΤΟ
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΙΜΩΜΕΝΕΣ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ

Το σύστημα του παραλόγου (Χρόνης Μίσσιος)




Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στη Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Αυτή τη περίοδο, η οικογένεια του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη, και ο Χ.Μ δουλεύει μικροπωλητής, με κασελάκι στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δευτέρα δημοτικού. Στη κατοχή, ο Ερυθρός Σταυρός στέλνει αποστολές παιδιών σε αγροτικές περιοχές για να τα σώσει από τη πείνα.
Ο Χ.Μ βρίσκεται τσομπανόπουλο στα Γιαννιτσά, απ’ όπου, με το κοπάδι του, περνάει στους αντάρτες που τον χρησιμοποιούν ως σύνδεσμο. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, κι από κει και πέρα η ζωή του ακολουθεί τη περιπέτεια της αριστεράς στην Ελλάδα. Οργανώνεται στο Δημοκρατικό στρατό πόλεων, και το 1947, συλλαμβάνεται, βασανίζεται άγρια, και καταδικάζεται σε θάνατο.
Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν, και γλίτωσε το γεγονός χάρη σ’ ένα τυχαίο γεγονός.
Το 1953 αποφυλακίζεται, παρουσιάζεται στο στρατό και στέλνεται στο Μακρονήσι, κι αργότερα στον ’ι-Στράτη, οπού μένει ώς το 1962 που διαλύθηκε το στρατόπεδο, με μικρά διαλείμματα ελεύθερου βίου. Από το 1962 που βγαίνει, δουλεύει ως στέλεχος της Ε.Δ.Α. Η δικτατορία του ’67 τον βρίσκει μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη, υπεύθυνο για την οργανωτική δουλειά. Περνάει στη παρανομία από τη πρώτη στιγμή, και μαζί με άλλα στελέχη της Δ.Ν. Λαμπράκη ιδρύουν το Π.Α.Μ.
Το Νοέμβριο του 1967 συλλαμβάνεται και καταδικάζεται από το στρατοδικείο σε δεκαοχτώ χρόνια φυλακή. Και πάλι Αβέρωφ, Κέρκυρα, Κορυδαλλός, ως την αμνηστεία του Παπαδόπουλου, τον Αύγουστο του 1973. Από τότε ζεί ελεύθερος στην Αθήνα.
Τα βιβλία που έχει εκδόσει είναι:
Τα κεραμίδια στάζουν
Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;
Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς
Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι
Ντομάτα με γεύση Μπανάνας

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

ΓΡΑΜΜΑΤΙΟ

Τις μέρες και τα λόγια μου
-στη γή που περπατούν τα αερικά χείλη-
 τα πληρώνω κάθε μέρα.
Μπακάλης η γειτονιά, ζυγίζει το περπάτημά μου,
μανάβης ο φίλος, σημειώνει τις πράξεις μου,
φούρναρης η αγάπη μου, ζυμώνει την μοναξιά μου.
Στέλνουν τα χρωστούμενα, αδιακρίτως ώρας,
βράδυ-πρωί
στο άδειο μου στομάχι
και αυτό
-γνωρίζει πια-
με ειδοποιεί με χτύπο συστημένο.
Για πληρωμή τα λόγια ,εύγε, μα,
αφαιρέστε την ανιδιοτέλεια μου παρακαλώ,
μην βάζετε φόρο προστιθέμενης αξίας στις κουβέντες μου
και από δω και στο εξής να κόβετε απόδειξη.

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

ΘΕΛΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΡΗΜΙΑ

Θέλω αυτή την ερημιά
να την εκάνω πλοίο
να πάρει από μένα το φορτίο
και να το πάει μακριά

Θέλω αυτή την ερημιά
να την εκάνω ζάρι
σε κάποιου καφενείου το πατάρι
από ιδρωμένα χέρια να πέφτει στα χαλιά

Θέλω αυτή την ερημιά
να την παντρέψω μ' άλλη
σε μια συγκέντρωση μεγάλη
να ενωθούν μ' αιώνια δεσμά

Μα ύστερα πιο έρημος εγώ
θα ξεκινήσω πάλι
σε πλοία, σε πατάρια, σε μιαν άλλη
να την ξαναζητώ

Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ- OΣΟΙ ΔΕΝ ΑΡΠΑΞΑΝ ΦΩΤΙΑ



Απλή καταγραφή και σύντομη.

Κιθάρα(;)-Φωνή(;)-Στίχοι-Λάθη: ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΣΙΑΚΟΣ


Όσοι δεν άρπαξαν φωτιά
Την ώρα που καιγόσουν
Καλό είναι να σωπαίνουνε
Ή να βγουν να γυρεύουνε
Τη στάχτη να σου δώσουν

Όσοι δεν είδαν στο γκρεμό
Λουλούδι να ανθίζει
Ας μη μιλούν για ανατολή
Αλλού ας δώσουν το φιλί
Που τη ζωή χαρίζει

Όσοι δεν σκάλισαν ευχή
Στης μοναξιάς το ράφι
Ας μη μιλάνε για σιωπή
Και για της μοίρας το χαρτί
Που ότι γράφει γράφει

Όσοι δεν ήπιανε νερό
Την ώρα που πνιγόσουν
Κοντά ποτέ δεν θα βρεθούν
Κι ούτε ποτέ θα αρνηθούν
Με λόγια να σε σώσουν

ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΔΑΝΕΙΣΑΝ ΠΟΤΕ

Όσοι δεν δάνεισαν ποτέ
-έστω-
ένα βλέμμα στου κόσμου τους αλύτρωτους,
ας μη μιλάν με τραγουδάκια της χαράς
για την ευτυχία που θα' ρθει ,
-καλό είναι να σωπαίνουν-.
Μη δίνουν συμβουλές μέσα απ' το κρεβάτι τους
για το πώς ο ήλιος φωτίζει τις ψυχές
και άλλα τέτοια,
ας κάνουν ένα βήμα πίσω,
ας ανεβούν στο πεζοδρόμιο,
τωρα που παρελάζουν
στο δρόμο.
(Αφήστε τις ενοχές σας
και βγάλτε το κουστούμι του επαναστάτη).

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

ΒΡΕΧΕΙ

Βρέχει,
κι απ' την ταράτσα ακούω τον ήχο της βροχής
-στα σημάδια της τελευταίας αναμονής-.
Βρέχει,
κι απ ' της ρυτίδες μιας προτομής
βλέπω εμένα,
με τα βλέφαρα κλειστά
και τα χείλη σφραγισμένα.
Βρέχει,
και η μοναξία μου
έχει νωπό το χρώμα,
μα,
θα της προσθέσω λίγο κουράγιο ακόμα,
για να αντέχει.

ΤΟ ΓΙΑΤΡΙΚΟ

Βαριά δυο όνειρα φορώ
-αχ κυρά μου-
Κι είναι σαν αλμυρό νερό
Τα λογικά μου

Το να μου λέει πως μπορώ
-αχ καρδιά μου-
Πάλι να έρθω σε βρω
Και να γενείς δικιά μου

Τ’ άλλο μου δείχνει την πληγή
-αχ κυρά μου-
Που τρέχει σαν πικρό κρασί
Από τα σωθικά μου

Δεν βρήκα ακόμη γιατρικό
-αχ γιατρειά μου-
Να γίνει το κρασί γλυκό
Ποτάμι η αγκαλιά μου

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Παύλος Σιδηρόπουλος:Απογοήτευση



Κανένα δεν πειράζω κι εγώ πάντα προσπαθώ
να μην ενοχλώ τον άλλον και μονάχος να τη βρω
μα πάντα κάτι θα μου τύχει, αχ δεν ξέρω τι να πω.

Σε όλα όσα αρχίζω, κάτι δεν πάει καλά
ενώ στην αρχή ειν' ωραία, στο τέλος αχ παν στραβά
και βάφονται όλα μαύρα, αχ κι εγώ απ' την αρχή ξανά.

Κοντεύει να μου στρίψει, τι 'ναι τούτο το κακό;
Μ' αρρωσταίνει, με πειράζει και δεν ξέρω τι να πω
στο τέλος θα πιστέψω, πως για όλα φταίω εγώ.

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ

Κάθε Τρίτη απο την συχνότητα του Ανατολικού fm 95,8
απο τις 21.00-22.00 ο Ανδρέας Τσιάκος
θα παρουσιάζει την εκπομπή:
"ΣΑΝ ΤΗΝ ΞΥΣΤΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΟΜΑ"(Ρε τι έχουμε πάθει)!

Μέσω διαδικτύου:
http://live24.gr/radio/generic.jsp?sid=703
http://www.e-radio.gr/player/player.el.asp?langID=1&sID=664
http://www.anatolikosfm.gr/


Τραγούδια, ποιήματα, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, βλακείες
θα τα βρείτε όλα σε μια εκπομπή.

Ενάντια λοιπόν στο καθεστώς του Λαζόπουλου
ελπίζω εστω και ένας να με ακουσει...

Για επικοινωνία με την εκπομπή
στο τηλέφωνο:
+30 2751026545
και στο email:
tsiakosan@gmail.com

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν ήσουνα ποτέ καθρέφτης
μα ούτε έγινες γυαλί
δεν ήσουνα ποτέ δωμάτιο φωτεινό
μα ούτε έγινες κελί.

Δεν ήσουνα ποτέ ο πάγος
μα ούτε έγινες φωτιά
δεν ήσουνα ποτέ το βλέμμα
μα ούτε έγινες ματιά.

Δεν ήσουνα ποτέ ο μύθος
μα ούτε έγινες ζωή
δεν ήσουνα ποτέ η νύχτα
μα ούτε έγινες πρωί.

Δεν ήσουνα ποτε το χρήμα
μα ούτε έγινες ανταλλάγη
δεν ήσουνε ποτε ο ερχομός
μα ούτε ήσουν η φυγή.

Κι όταν κοιτάω πέρα απ τον ορίζοντα
να σχηματίζεσαι σαν σύννεφο βροχής
ξέρω οτι δεν χάθηκε ακόμα τίποτα
 και πως η πλάνη είναι μέρος της ψυχής

Μάνου Χατζιδάκι "Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΩΤΙΚΟΣ" - ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΑΓΟΝΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Παύλος Παυλίδης Ο Βροχοποιός

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ-ΒΑΘΕΙΑ ΑΥΛΑΞ




Το λίγο του κόσμου 1971

ΒΑΘΕΙΑ ΑΥΛΑΞ

Καληνύχτα...
Με κούρασε πολύ η Κυριακή.
Πολλή Κυριακή για έναν άνθρωπο.
Με κούρασε κι αυτός ο γάμος "στις οκτώ",
ο λόγος ο αμετάφραστος έσονται εις σάρκα μίαν-
κορίτσι πάλι η σκέψη, και ταξίδευε
μ' άσπρα ανοιχτά σεντόνια.

Κι ύστερα όλ' αυτά τα Κολωνάκια που κατέληξα
μεγάλωσαν την κούραση.
Μπορεί να έφταιγε ο καιρός,
κάτι σαν φθινοπωρινός
και λίγο σαν χαμένος.
Μπορεί να φταίξανε
οι νέες και οι έφηβοι.
Ως σημαιούλες υπερχρόνου εορτάζοντος
περνούσαν, όπως περνούσα κάποτε,
και με κούρασαν.
Αλλά κι αυτά των κυριών τ' άρρωστα μάτια-
τα μάτια αρρωσταίνουνε βαριά
όταν θέλουν να δούν τί είναι πίσω από άλλα μάτια.
Είδα να 'χουν πιαστεί σε κάποιο δίχτυ νοσταλγίας
που το τραβούσαν σκοτεινοί στην πρόθεση ψαράδες
-καιροί αλιείς.
Αδιέξοδες κυρίες...
Είδα, όπου πηγαίνει η ώρα τους, να βρέχει.

Εκείνο το εις σάρκα μίαν
ακόμα δεν μου επέστρεψε τη σκέψη-
κορίτσι ακόμα η σκεψη, ταξιδεύει
μ' άσπρα ανοιχτά σεντόνια.
Αλλού εγώ κι αλλού η σκέψη,
μεγάλη πάντα κούραση.
Με κούρασε πολύ αυτό το "πάντα".

Κάποιος μιλάει δίπλα μου για ασκήσεις, θαρρώ
"βαθεία αύλαξ" λέει.
Ναι. Βαθεία αύλαξ.
Καληνύχτα.

Πικρίζει ο Λυκαβητός μέσα στο βλέμμα.
Με κούρασε πολύ αυτή η γεύση,
κι αυτά τα δέντρα που βαδίζουν μόνα τους
κάτω από φυλλορροημένες συναντήσεις.

Καληνύχτα.
Πολλή Κυριακή για έναν άνθρωπο.
Ένα σκληρό χαμόγελο στο πρόσωπο του κόσμου.
Με κούρασε πολύ το πρόσωπο του κόσμου.
Κι εσύ να είσαι ένα ποτήρι
στο πάνω πάνω ράφι
που δεν φτάνω.

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

ΚΕΡΑΣΜΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ


Στα καζάνια του χρόνου
Αναθρέφεται η σκιά ενός
Υπέρ- ήρωα , σακάτη και φωνακλά.
Στην μποτίλια των εξαφανισμένων
Δεν αναγράφεται η ημερομηνία λήξης.
Ούτε οι τόκοι των τραπεζών
Στα ημερομίσθια των καυγάδων.
Τα σφουγγάρια σβήνουν το μελάνι
Με το σάλιο ενός γαυγίσματος ακίνδυνου
Για τους λάτρες της ατονικής μουσικής
-μια παρτιτούρα σε Ρε ματζόρε
στο κουτσό πιάνο της νοημοσύνης-
(υπάρχουν κουτάλες- σουρωτήρια
στον πυθμένα της απόλαυσης.)
Η νεκρή μας φύση υποδέχεται
Την πυρκαγιά και αφιερώνει
κάθε της στάχτη στις πολεμικές μηχανές.
Θα ξαναγράψουμε ιστορία για να ντροπιάσουμε τον χρόνο
και ό,τι βγάλουμε
μισά – μισά.
Τα ρέστα σε σας.
Κερασμένα,
 Ξεχασμένα.

ΟΙ ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΕ ΤΑ ΑΣΠΡΑ


Θα κρατήσω τον Λόγο στην κοιλιά μου.
Όχι δεν θα τον γεννήσω
-αρκετά μπάσταρδα μας σκάρωσε-
Κι ούτε θα δροσίσω με τα δάκρυα μου 
Τα σφαγεία των σελίδων με τα Άσπρα.
Οι λέξεις  κινούνται μες στο στόμα μου
σαν φεγγάρι εραστών.
Αλλά,
 δεν είδα-ή δεν άκουσα(δεν ξέρω)-
Καμία από αυτές να οδηγήσουν τα υπογλώσσια κείμενα
στις βιβλιοθήκες των προτάσεων ή έστω να συνοδέψουν τα ναυάγια στις φυλακές των τετραδίων.
Αλλά,
 μετά το μπάλωμα της γεύσης
με μέντα Πολυτελείας ,
τα λόγια θα ‘ναι απολιθώματα των σκέψεων
στην χειρότερη ελατήρια  στην τοστιέρα του
κενού
κι  η μάρσιπος των φωνηέντων μια ηλεκτροκολλημένη  σακούλα σκουπιδιών.
Θα χρειαστώ γυναικολόγο ή οδοντίατρο
Για να πείσω την επιστήμη πως οι λέξεις
Δεν είναι πλεξούδες με σύμφωνα
Παρά μόνο τεμπέλικα σκυλιά που ξερογλείφουν το κρανίο της πραγματικότητας;  

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ

Έρχονται νύχτες που δεν κρατάνε φυλαχτό
κι ισορροπούνε πάνω σε πέτρινο ουρανό.
Τρέμουν σαν ψέμμα,
στρίβουν το κέρμα
και γελούν.
Πετούν το ζάρι
κι απ'το φεγγάρι
ακροβατούν.

Είναι ντυμένες σαν Αφροδίτες
φεύγουν κι έρχονται ξανά
σβήνουν τα φώτα πέρνουν τους δείχτες
αγκαλιά.

Φεύγουνε νύχτες απο έναν άλλο εαυτό
και επιστρέφουν μέρες μετά το φονικό.
Πετούν μαχαίρια
στα πεφταστέρια
πριν να ευχηθώ.
Μυρίζουν χώμα
κι έχουν στο στόμα
μυστικό.

Είναι ντυμένες σαν Αφροδίτες
φεύγουν κι έρχονται ξανά,
σβήνουν τα φώτα πέρνουν τους δείχτες
αγκαλιά.







Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Angel-a music video (ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ)-Κ.Μ



ΡΕ ΠΟΙΟΝ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΥΤΗ Η ΤΑΝΙΑ;
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ
ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ.
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ
ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ ΑΥΤΟ!!!

Κ.Μ

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ

Σήμερα το πρωί
καθώς σιγοτραγουδούσα
δάγκωσα την γλώσσα μου
όταν ήρθε στα χείλη μου η λέξη: "Αγάπη".
Ύστερα κατάλαβα το λάθος μου
και τραγούδησα τ' όνομά σου.
Κι όλο το τραγούδι άλλαξε.

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

ΔΙΑΛΕΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Κ.Μ

Από το βιβλίο του ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΟΡΤΣΙΑ : "ΦΩΝΕΣ" ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΝΔΙΚΤΟΣ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΛΙΩΤΗ διάλεξε η Κ.Μ να σας παρουσιάσει κάποια αποσπάσματα που κατα την γνώμη της είναι εξαιρετικά. Αφησε την φωτογραφική της μηχανή λοιπόν και μας ταξιδεύει με τα λόγια του ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΟΡΤΣΙΑ.
Δεν μπορούσα να της πω όχι.

"Θα βρείς την απόσταση που σε χωρίζει από αυτούς,
με το να ενωθείς μ' αυτούς".
"Όπου υπάρχει μια λάμπα αναμμένη δεν ανάβω την δική μου".
"Οι δυσκολίες κι αυτές περνούν,όπως περνούν όλα,χωρίς δυσκολία".
"Αν δεν υπήρχαν φώτα που σβήνουν,
τα φώτα που ανάβουν δεν θα φώτιζαν".
"Ο έρωτας γεννιέται από δυο έρωτες και πεθαίνει σε έναν".
"Θα σου φέρω λουλούδια όπου αυτά γνωρίζουν οτι βρίσκεσαι
και όπου εγώ ξέρω οτι βρίσκεσαι, σε δυο διαφορετικούς τόπους".

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΑΚΡΟΒΑΤΩ

Κοιτώ το τίναγμα των δακτύλων
στη πόρτα με το ασημένιο κουδούνι.
Βρέθηκα άοπλος στη θέα του κινδύνου
κι ισορροπώ σαν χάρτινο μπαστούνι

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

ΜΟΝΤΕΛΟ

Στέκεσαι όρθια
και μου δίνεις οδηγίες.

-"Εκεί..." και μετά "ναι έτσι" και" για κοίτα με τώρα"
Τραβάς φωτογραφίες.
για να τις δείξεις στις φίλες σου.
-"Αυτές που γνώρισες μου μιλάν συνέχεια για σένα!"
Ανάβεις τσιγάρο,
ξεντύνεσαι και μου τραγουδάς:

"Πόσο λυπάμαι
Τα χρόνια που πήγαν χαμένα
Πριν να γνωρίσω εσένα
Που πρόσμενα καιρό
Μα πώς φοβάμαι
Πως ίσως μια μέρα σε χάσω
Γιατί να σε ξεχάσω
Ποτέ δεν θα μπορώ"

Και πάλι τραβάς φωτογραφίες.
Πλάκα έχει!

Η ΕΝΩΣΗ

-"Σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο
τόσο φως από που να ήρθε...";
-"Η ένωση των χεριών μας
ηλέκτρισε την ατμόσφαιρα
κι έμοιαζαν τα κορμιά μας
σαν δυο λάμπες πυρωμένες..."
μου είπες
αποθηκεύοντας τις φωτογραφίες
που μου τράβηξες
στο βαλιτσάκι σου.
-"Τότε γιατί σήμερα το πρωί
ότι έβλεπα γινόταν κίνηση και ροή";
-Αυτό το είχες πάντα όμορφέ μου ποιητή
γιατι τα μάτια σου είναι η πηγή.
Κι όποιος είδε , γεύτηκε και συνάντησε αυτά τα χαμογελάστά μάτια
δεν θα σε ξεχάσει ποτέ...
Παντού θα τα ψάχνουν και δεν τα βρίσκουν..."μου είπες
και άνοιξες τη φωτογραφική σου μηχανη
για να αποθανατίσεις οπως είπες
την στιγμή αυτή.
Ετσι κι εγώ κάθισα και το έγραψα.
Ο καθένας με τον τρόπο του
ενώνει το χρόνο.
Είτε σαν χειραψία
ειτε σαν φωτογραφία
είτε σαν λόγος.

BIG FISH



ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΝ ΞΑΝΑΕΙΔΑ ΜΕ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΠΑΡΕΑ
ΚΙ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΑΡΙ ΝΑ ΕΙΧΕ ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ ΤΙΣ ΠΕΤΟΝΙΕΣ ΜΟΥ
ΣΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Η ΜΟΙΡΑ




Κάποιες στιγμές κοιτάζουμε στο πρόσωπο την μοίρα
την ώρα που μεθά στο διπλανό κρεβάτι
κερνά τα όνειρα μας ένα ποτήρι μπίρα
και μας χτυπάει αδιάφορα, αδιάφορα στην πλάτη

Θα μας θυμάται αύριο ,θα στείλει στην γιορτή μας
το κόκκινο φουστάνι της , το πράσινο φανάρι
θα ‘μαστε εμείς οι τυχεροί θ’ ακούσει την ζωή μας
και μ’ ένα νόημα απλό θα διώξει τον Βαρκάρη

Κάποιες στιγμές γυρεύουμε της μοίρας τα πινέλα
κι όταν ζητάμε ουρανό την γη μας ζωγραφίζουν
όλοι μπροστά τους μοιάζουμε ανδρείκελα μοντέλα
μ’ απάθεια στεκόμαστε εκεί που μας ορίζουν

Θα ‘μαστε άραγε εμείς μέσα στον πίνακα τους
αυτοί που κρέμονται βουβοί μ’ ένα καρφί στον τοίχο
θα ‘μαστε άραγε εμείς στον άσπρο μουσαμά τους
πανέμορφοι και δυστυχείς σαν δαγκωμένο μήλο

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ Η ΘΗΛΙΑ

Μια μέρα θα ξεδιπλωθεί
Του πόνου η θηλιά
Κι ο,τι τον είχε δέσει
Θα φέρει για πεσκέσι
Άνεμο στα μαλλιά

Ο ουρανός θα ξαναβρεί
Μάτι να του δακρύσει
Θα βρέχει μακριά του
Και από τα δάκρυα του
Θα ποτιστεί η φύση

Κι όλες οι ρίζες της αυγής
Και οι καρποί της όλοι
Σαν λάβα θα ξυπνήσουνε
Θα βγουν και θα ανθίσουνε
Σε νέο περιβόλι

Κι όλες οι νύκτες της σιγής
Τα πιο κρυφά καπρίτσια
Σχοινάκι θα την κάνουνε
Να παίζουν ν’ ανασάνουνε
Του κόσμου τα κορίτσια

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

ANGEL-A



ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ
ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΟΘΕΣΗ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ
ΑΣ ΔΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ.
ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ.

ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΑΙΝΙΑ

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Το ποδήλατο-Παύλος Παυλίδης



ΜΟΙΑΖΕΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΜΕ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΣΕ ΣΕΝΑ ΦΤΑΝΕΙ
ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΦΤΑΣΑ ΚΑΙ ΣΕ ΒΡΗΚΑ....

Κόκκιν΄αχείλι φίλησα - Δυνάμεις του Αιγαίου




Κόκκινα χείλη φίλησα κι έβαψε το δικό μου
Και το μαντίλι το 'συρα κι έβαψε το μαντίλι.
Και στο ποτάμι το 'πλυνα κι έβαψε το ποτάμι.
Κι έβαψε η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου.
Κατέβη ο αϊτός να πιεί νερό κι έβαψαν τα φτερά του.
Κι έβαψε ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο.

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Τούτο το καλοκαιράκι-Παραδοσιακό



διασκευή και ερμηνεια Ν. Γραψα

Πανουσης Τζιμης Κανελοριζα

Talking Heads Once In A Lifetime

ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Μυρίζουν χρώμα
οι ανθοί των χεριών
σε μια παλάμη γεννιέται ο κόσμος.
Σέρνει μιαν άγκυρα το κάθε σου βλέμμα
κι αλληθωρίζουν τα κύμματα,
πλένει τα πόδια μου η μουσική
κι ανοίγει η πόρτα της ακοής
για να ορθώσει τη μέρα
εκεί που παίζουν σαν σύννεφα
οι νότες της στιγμής.

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Ο ΤΟΙΧΟΣ

Ποιός είναι ο τοίχος που χτυπούν
οι αλμυρές μου προσευχές
τα διψασμένα μου όνειρα
θα βρούν στις ρεματιές
τα σχέδια που έκανε
ο εργολάβος πριν να φύγει
-ποιός τα έχει κρύψει-
ποιός τα φυλά
σαν νόμισμα στην είκονα;
Τρέμει το χέρι μου κι ο νούς
σαν θάλασσα αγριεύει
κι είπα το βράδυ να φυτέψω
μια σφαίρα στο μυαλό μου.
Μήπως το πάρει μακριά
και δεί καινούρια μέρη
η σφαίρα είναι θυληκό
κατι θα βρούν να πούν.

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

ΓΑΖΑ

Μια γάζα
για την Γάζα
με τα βάζα
σπασμένα καράβια.
Στην θάλασσα που ενώνει
στη σφαίρα που σκοτώνει
με πετρέλαιο κι αηδία
η θάλασσα Νίκο Καββαδία
είναι πόρνη.
Όταν στην πληγή ζυγώνει
-είναι πιο μόνη κι απο μόνη-
το χέρι δεν ζητά ελεημοσύνη
τα πετροδόλλαρα αφήνει
πιάνει μια χούφτα ελπίδα
μαγνητίζει την πυξίδα
τα ονειρά μας στην κηδεία
είναι φωτιά Νίκο Καββαδία.

-είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει-

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

ΑΠ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΞΑΝΑ

Γίναν τα βήματα χορός
και ο χορός τραγούδι
κι απ την φωνή που 'ταν καημός
ξεφύτρωσε λουλούδι

Που 'χει τη ρίζα του υγρή
πλεγμένη στα πνευμόνια
και βγαίνει ανάσα δροσερή
σαν των βουνών τα χιόνα

στο γέλιο μου βουίζουνε
οι μέλισσες του κόσμου
τα χείλη μου ανθίζουνε
σαν να΄ναι η γή εντός μου

κι η σαστισμένη μου ψυχή
κοιτάει σαν παιδάκι
που ξεκινώ απ την αρχή
με ένα βηματάκι

Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Η μοναξιά είναι ένα γλυκό
που ξέχασα στην τσέπη μου,
ενα τηλέφωνο δίχως αριθμό
που όμως κάποιος το καλεί,
μια προσευχή που στάλθηκε
σ' άλλον θεο κι αυτός
την άκουσε,
ένα σαλόνι αδειανό
ένα ποτάμι δροσερο,
τα λόγια που δεν βρήκαν
καρδιά να ξεψυχήσουν
και σκορπίστηκαν ανακατατεμένα
τα φωνήεντα και τα σύμφωνα
στην παλάμη μου.

Κυριακή, 23 Μαΐου 2010

Eric Burdon - The Animals - We Gotta Get Out Of This Place




Ένα τραγουδι στη μνήμη του πατέρα μου.

Μια ασπρόμαυρη μικρή φωτογραφία - Μουσικές Ταξιαρχίες





Σκοινί και σαπούνι, το ράδιο στη διαπασών
και δύο πόδια με adidas να αιωρούνται
στο τζάμι της εξώπορτας με κόκκινο κραγιόν
το σ' αγαπώ με δύο αγγελάκια να φιλιούνται
Αρπάζεις το τηλέφωνο, γιατροί και συγγενείς
και τελευταίο το 166

Αταφο θα μείνει ετούτο το κουφάρι
να το τριγυρνάν βρυκόλακες φαντάροι
κι είναι η αιτία μια συνομωσία,
μια ασπρόμαυρη μικρή φωτογραφία

Είν' η καρδούλα μου αξύριστη προφίλ μα και ανφάς
σε μια πόζα αναπάντεχη κακότεχνη με φλας
από αστυνόμο φωτογράφο τραβηγμένη
με μια ταμπέλα από κάτω αριθμημένη

Συχώρα με κουκλίτσα μου, γεννήθηκα δειλός
κληρονομώντας τις φοβίες της μαμάς μου
που ήθελε η άμοιρη να πρωταγωνιστώ
στο βλαχοσίριαλ της νεόπλουτης γενιάς μου
Και κρέμασα τα νιάτα μου μακάβριο ντεκόρ
για μια ανόητη εμπορική ταινία

Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

ΕΞΩΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

Από το καινούριο βιβλίο
που προκειται να κυκλοφορήσει
με τίτλο:

"ΑΠ' ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ"

Τώρα το σώμα μου θα ζητά ψυχή και αίμα όπως ζητούν τα τρένα στους σταθμούς ένα ταξίδι ακόμα ,θα ναι αντάρτικο πιστόλι η αγάπη μου , με έξι σφαίρες στην καρδιά και με την έβδομη στην τσέπη, σε μια άκρη θα γυρεύει κάποια να φανεί ή έστω η σκιά της ,ασκόπως θα στοχεύει ψηλά στον ουρανό την τράπουλα της Αφροδίτης, αφού όταν δε με σκέφτεσαι δεν υπάρχω, παρά μονάχα στα βιβλία της λογιστικής θα ψιχαλίζει το δάκρυ μου τις πράξεις που χαν σκοπό να λευτερώσουν την πρόσθεση και την αφαίρεση από τα βαρετά σχολικά τετράδια, μα εσύ λέει θα σαι εξωλογιστικό βιβλίο κρυμμένο στις παλιές ελληνικές ταινίες και διάλογος στο διάλλειμα κάποιας παράστασης σπουδαίας, το πρώτο όνομα στις ορχήστρες των πειραματικών συνόλων, η γεύση που κρυώνει το μυαλό μου και το πρώτο φώς που είδα σαν γεννήθηκα και πίστεψε η μάνα μου πως ο καρπός της θα γίνει λουλούδι καλοκαιρινό ,μα έφυγε ο πατέρα μου να πιεί ένα ακόμα μπουκάλι ποτό αναγνωρίζονταν αμέσως την παρουσία του στο καθρέφτη των ματιών μου, και πέταξε ύστερα από δέκα οχτώ χρόνια το τελευταίο του τσιγάρο πάνω μου , πριν μπει στο χώμα ή πριν ταξιδέψει στα σύννεφα-για λίγο είπε κι αυτός ότι φεύγει, και τον πίστεψα-γιατί τις ταινίες τις είχε ξαναδεί και γνώριζε το τέλος.

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

ΠΑΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες.
Αχ ο χρόνος πόσο αδικεί την καθημερινότητα
αγαπητέ φωτογράφε
της ζωής.
Η πόρτα αυτη βάφτηκε με αίμα
ενω στην πλατεία παίζαν τα παιδιά κυνηγητό
και η όμορφη κοπέλα φορούσε
τα ρούχα που δεν της ταίριαζαν
και οι γαμπροί
δεν την ζήτησαν
ποτέ σε γάμο.
Ο δρόμος αυτός τώρα δεν έχει τα ίδια νούμερα
(αγαπητε φωτογράφε)
και οι γάτες δεν χαιδεύουν
τις σκάλες της φωτιάς.
Η μυρωδιά του τόπου άλλαξε
και τα ραδιόφωνα
δεν γιατρεύουν
τα λιοντάρια μας.
Υπάρχει ακόμα κάτι που πρέπει
να σου πώ:
Η ζωή είναι ασπρόμαυρη
αλλά στην διαδρομή
μπορει να μην φιλήσουμε
το αρνητικό πριν σταθούμε σαν αγάλματα
στην πλατεία των ηρώων.

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

How Is Your Life Today -Porcupine Tree

ΑΝΑΚΑΤΑΤΑΞΗ

Ήρθε στην πόρτα μου μπροστά
αυτό που κυνηγούσα
κι είχε στο χέρι τα κλειδιά
που πάντα κάπου τα ξεχνούσα

Έσκυψε και μου μίλησε
για τις χαρές του κόσμου
"...όσο απομακρύνεσαι..."
μου'πε "...θα είσαι πιο δικός μου..."

Κι έφυγε δίχως να του πώ
τις σκέψεις μου ν'αφήσει
πως ήρθε η ώρα -και γι' αυτό-
για να με κυνηγήσει.

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

ΓΕΦΥΡΑ

Οι δρόμοι που ανοίγουν
βουνά και πεδιάδες
τι ενώνουν τελικα;
Η σκέψη αυτή με βασάνισε
σήμερα το πρωί
όταν προσπέρασα στην λεωφόρο
ένα παπούτσι μονό.
Λίγο πιο κάτω
το άλλο μισό
προσπαθούσε να διασχίσει
την διάβαση πεζών.

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

ΟΤΑΝ ΣΕ ΕΙΔΑ

Όταν σε είδα
Κάθε μου έννοια βυθίστηκε
Άνοιξαν τα παράθυρα των αισθήσεων
Και ότι κοιτούσα έμοιαζε με λουλούδι.
Όταν σε είδα
Χάθηκαν οι χάρτες του μυαλού μου
Και πήραν φόρα όλες οι χαρές του κόσμου
Σαν ποταμοί
Να με δροσίσουν
Όταν σε είδα
Ένιωσα πόσο άτυχος ήμουν .

ΠΡΩΙΜΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΘΟΛΟΥΡΑ

Εισήλθα επειγόντως
σήμερα το μεσημέρι
στο νοσοκομείο
με αφόρητους πόνους στην κοιλιά.
-Πρώιμη καλοκαιρινή θολούρα-
"Μήπως εγκυμονώ; " ψιθύρισα ειρωνικά
για να μετριάσω τον πόνο μου.
Με πήγαν στο θάλαμο 31.
Ξάπλωσα στο κρεβάτι και καθώς περίμενα τον γιατρό
είδα κάτι παλιούς συμμαθητές.
Πιάσαμε την συζήτηση για λίγο,
κι ανακάλυψα οτι οι περισσότεροι ήταν παντρεμένοι
και μάλιστα με παιδιά.
Τελικά μόνο για το ποδόσφαιρο
κατάφερα να μιλήσω μαζί τους
κι αυτό για τον λόγο οτι
δεν ξέρω από ποδόσφαιρο.
Όταν όμως η συζήτηση πήρε προαγωγή
και κατευθύνθηκε
στα οικογενειακά ζητήματα,
ένιωσα τον πόνο μου να εξαφανίζεται.
Φόρεσα γρήγορα τα παπούτσια μου
-μάζεψα το βιβλίο με τις συνταγές
για μια καλύτερη ζωή-
και τους παράτησα εκεί.
Ημουν σίγουρος καθώς έκλεινα την πόρτα
πως δεν κατάλαβαν την απουσία μου.
Καθώς κατέβαινα και τις τελευταίες σκάλες
άρχισα να γελάω τόσο δυνατά
που παραλίγο οι μηχανές οξυγόνου
να χάσουν την δουλειά τους,
τα ψυχοφάρμακα να μετατραπούν σε τριαντάφυλλα,
κι οι νοσοκόμες να πετάξουν τ' άσπρα
και να φορέσουν κόκκινα φανταχτερά καπέλα.

Τι γέλιο θα κάνουν μαζί μας οι επόμενες γενιές
και σε πόσα ανέκδοτα τους
οι χαρακτήρες θα' μαστε εμείς
είχα σκεφτεί πρ' όλιγου.

-Πάνω από τον τρίτο όροφο
κάποιος πέταξε απ' το παράθυρο
μια φωτογραφία σου
και τα κλειδιά της ζωής μου.-

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Μονάχος μου δεν μπόρεσα
με τους πολλους δεν βρήκα άκρη
κι έβρισκα μες το γέλιο μου
μια σταγόνα δάκρυ

στον ουρανό δεν έβλεπα
στην γη παραπατούσα
μια φοβόμουν το θεριό
μια το προσπερνούσα

είχα τον πόνο αδερφό
μητέρα την πληγή μου
κιέσταζε αίμα σαν νερό
της θλίψης η πηγή μου

πήγα στην έρημο νερό
ποτήρια και κανάτες
να πιουν να ξεδιψάσουνε
του κόσμου οι διαβάτες

κι όταν με ρώτησαν δειλά
τι θές κι όλο δακρύζεις
δεν βγάζει ο δρόμος πουθενά
ποτέ δεν το ορίζεις

άφησε πόρτες ανοιχτές
να μπουν οι κολασμένοι
καλοδεχούμενοι σαν άσωτοι
σαν φίλοι και σαν ξένοι

κόψε την αμαρτία σου
σε τέσσερα κομμάτια
να ναι το μαξιλάρι τους
στα πέτρινα κρεβάτια

τα χρόνια που πεθύμησες
πίσω δεν θα γυρίσουν
στο λερωμένο σου λαιμο
μαχαίρι θα τροχίσουν

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

ΥΠΟΚΡΙΘΕΙΤΕ

ΤΟ ΦΩΣ ΔΕΝ ΚΑΙΕΙ

Μέρες απλήρωτες
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου
Δείξαν τα δόντια τους
στο ασημένιο πεζοδρόμιο
ρίξαν φωτια στις κάμερες που απεργούσαν
για να γεννήσει ο φόβος
μια νέα υποταγή.
Μέρες αγέλαστες
μάζεψαν απ τα σκουπίδια
την αξιοπρέπεια μας
την βούτηξαν σ΄ενα ποτήρι με αίμα
και έκαναν πρόποση στα σκυλιά των δρόμων.
(Μέρες πέτρινες
γυρίζουν ταινία την ζωή μας
-έντονοι διάλογοι
με δάκρυα στα μάτια
της τυφλής παρουσιάστριας-
δεσμεύουν την ελευθερία
στα καμαρίνια
ενός ιδεατού θεάτρου
που δεν παύει να είναι θέατρο).
Μέρες που ξύπνησαν
για να εξημερώσουν την ντροπή
και την ανατολή να ξεπαστρέψουν
επισκέφθηκαν την πικρή πατρίδα μου.
Κι αυτή ούτε ένα σπασμένο δόντι
δεν κατάφερε να μας επιστρέψει.

ΑΣΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Οι κλωστές που τύλιγαν
τον μεγάλο μου όνειρο
το άφησαν τελικά
να πετάξει
πάνω απ της πόλης την βουή
σαν ξεχασμένο παιδικό μπαλόνι
και έμεινα με τον δείκτη να το δείχνω
και να κλαίω την ελευθερία του.

Σωκράτης Μάλαμας - Όμορφη Πόλη

ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ "ΣΤΟ ΝΟΤΟ"

Τούτο το μήνα (Μαύρα μου μάτια)

ΧΑΙΝHΔΕΣ "ΤΟ ΚΑΠΗΛΕΙΟ"

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Ο ΝΟΝΟΣ

Βαφτίζω τα καινούρια μου σιωπητήρια
Βαφτίζω το περιβόλι της κοιλιάς μου
Τα τελευταία φαγοπότια
Τις τελευταίες αμνησίες .
Βαφτίζω τις λέξεις μου στις χορδές των μαχαιριών,
Τους τοίχους στο πινέλο των φονιάδων .
Βαφτίζω τον ύπνο μου .

-Ληξιαρχεία των αιώνων κρατώ το αντικλείδι-

Βαφτίζω τις παλιές μου αγάπες .

Στις μυστικές κάμαρες πριν φωτιστεί
με την σκιά η ανάσα μου
βαφτίζω την ζωή μου.

ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΚΟΙΝΙ




Μήν ενοχλείστε κυριοι...

ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΡΘΟΥΝ

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

ΣΤΡΟΦΗ

Δεν νοσταλγώ ότι για πάντα έχει τελειώσει
σ΄ένα σύννεφο τον γκρίζο χρόνο μου θα διώξω
να 'ρθει η βροχή και πάλι να ενώσει
όλα τα χρώματα σ' ένα ουράνιο τόξο

Δεν κυνηγώ όσα ποτέ δεν θα γυρίσουν
θα αδειάσω ήρεμα απ το κορμί μου κάθε χάδι
να ρθουν οι ευχές και πάλι να γεμίσουν
με χίλια κέρματα το άδειο μου πηγάδι

Δεν περιμένω ότι για πάντα μ'εχει αφήσει
τα δευτερόλεπτα σαν γέλια θα ηχούν
να 'ρθει η ώρα και πάλι να ενώσει
όλου του κόσμου τα θλιμμένα ραντεβού

Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

ΣΤΟΥΣ ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ

Το σύμπαν μας θα απλωθεί
Εκεί που δεν κοιτά το μάτι το δικό τους
-Μέσα στα σύρματα θα κλαίει το ριζικό τους
Κι αν γελάνε έχουν κιόλας νικηθεί-

Εδώ είναι ζήτημα το φώς
Μα αυτοί κοιτάνε την σκιά τους
- δεν τίμησαν ούτε τα βρακιά τους
Κι είναι το χρήμα ο μόνος τους αδερφός-

Κι ένα πρωί αλλιώτικο απ’ τα άλλα
Θα σηκωθούν και θα μιλήσουν για ντροπή
-αυτοί που χρόνια είχαν συνένοχο την σιωπή
Όταν μας στείναν κάθε μέρα στην κρεμάλα-

Δεν θα χουν λόγια για να υπερασπιστούν
Τις πράξεις που νομίζανε σπουδαίες
-να τι ωφελούν κύριοι οι ιδέες
είναι οι μόνες που δεν θα φυλακιστούν-

Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

ΟΙ ΠΡΟΞΕΝΗΤΡΕΣ

Με κυνηγούν τα πρωινά
Κείνες οι νύχτες
Που έρχονται από μακριά
Σαν προξενήτρες

Που έχουν στο στόμα τους φιλί
Από σπασμένα χείλη
Κρατούν στην τσέπη τους ευχή
Στα χέρια δαχτυλίδι

Προβάρουνε το νυφικό
Ξέρουν τα λόγια
Απ’ το αιώνιο μυστικό
Που κελαηδούν τα αηδόνια

Το τραγουδούν στα μνήματα
Και στις βαρκάδες
Στης πολιτείας τα στενά
Και στις κοιλάδες:

«Δεν τρέφεται με σύννεφα
Ο λύκος που πεινάει
Και στα θλιμμένα πρόσωπα
Το χάδι του γλιστράει
Δεν ξεδιψάει με βροχή
Στο χώμα δεν ανθίζει
Όποιος δεν έχει υπομονή
Και με θυμό γυρίζει»

(Π)3,14

Στην ομορφιά σου
σαν κέρμα γυρνά ο χρόνος
και σιγοκλαίει!

ΣΚΟΡΠΙΑ

Εδώ γυρεύουνε πρώτα να έρθει η βροχή και ύστερα το σύννεφο,

ένα σώμα να φυλακίσουν στα χέρια του σπουδαίου,

δεν ξεκινάν οι άμαξες χωρίς το καμουτσίκι, τα

Θυμωμένα πρόσωπα γλιστράνε και πέφτει το χάδι στο κενό,

έχει και η ζάλη την σκιά της,

στην μοιρασιά μοιράζει ένας,

η αγάπη ανθίζει μέσα από το χώμα,

όταν γιορτάζει η ψυχή πόσα κεράκια λάμπουν;

ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ LIVE

ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ LIVE